تجزیه و تحلیل نقاط اصلی سیم کشی برای کابینت محفظه برق در تجهیزات اتوماسیون

سیم کشی کابینت محفظه الکتریکی یک پیوند کلیدی در نصب و راه اندازی تجهیزات اتوماسیون است. سیم کشی استاندارد و تصفیه شده نه تنها می تواند زیبایی شناسی کلی تجهیزات را بهبود بخشد، بلکه کارایی عیب یابی را در مرحله بعدی به میزان قابل توجهی افزایش می دهد و پایه ای محکم برای عملکرد پایدار تجهیزات ایجاد می کند. کار سیم کشی به ظاهر ساده در واقع شامل بسیاری از الزامات دقیق است که تا حد زیادی صبر و دقت اپراتورها را آزمایش می کند. تمرین‌کنندگان باید روی کنترل هر مرحله تمرکز کنند.

از تجربه عملی، تمرین‌کنندگان زن اغلب در کار سیم‌کشی مزیت دارند. کار سیم کشی شامل پردازش جزئیات زیادی است و ویژگی های دقیق و دقیق زنان می تواند این نیازها را بهتر برآورده کند. بنابراین، در صنعت، بسیاری از موقعیت های سیم کشی تحت سلطه پزشکان زن است. در زیر، بر اساس تجربه عملی، خلاصه ای مفصل از پیوندهای اصلی و نکات کلیدی سیم کشی کابینت برق در فضای باز ارائه خواهیم کرد.

چیدمان و جانمایی پایه اولیه کار سیم کشی است که نیاز به ارتباط کامل و همکاری با متخصصان مکانیک دارد. خواه نقشه کشی کابینت حرفه مکانیک باشد یا حرفه برق که مسئول طراحی کابینت برق است، اولویت باید به شفاف سازی عملکردهای اصلی کابینت الکتریکی، انتخاب اجزای استاندارد به طور معقول، و به دست آوردن دقیق پارامترهای اندازه و الزامات نصب هر جزء استاندارد داده شود. پس از تعیین طرح چیدمان، توصیه می شود پردازش سوراخ به طور همزمان در مرحله برش صفحه نصب تکمیل شود، که می تواند به طور موثر از مشکلات احتمالی انحراف موقعیت در تطبیق سوراخ بعدی جلوگیری کند. اگر تطبیق حفره‌های بعدی در سایت انجام شود، نه تنها کنترل دقیق موقعیت سوراخ‌ها دشوار خواهد بود، بلکه به راحتی منجر به چولگی نصب اجزا می‌شود، که زیبایی‌شناسی کلی چیدمان داخلی جعبه کابینت ضد آب و هوای فضای باز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

کار حفاری برای کابینت های برق و پانل های محفظه باید از قبل برنامه ریزی شده و در یک مرحله تکمیل شود. سوراخ های سوئیچ، سوراخ های برق، پورت های اترنت، پورت های هوانوردی، پورت های سریال و سوراخ های نصب ابزار و مترهای مختلف روی پانل باید در مراحل اولیه طراحی به وضوح قرار گرفته و اندازه آن ها مشخص شود و دهانه ها باید تکمیل شوند. افزودن سوراخ‌ها در مرحله بعدی نه تنها برای کار دشوار است، بلکه اگر یک پانل تقسیم‌بندی باشد، می‌توان آن را جدا کرد و برای پردازش با لیزر برش داد، با حداقل تأثیر بر زیبایی‌شناسی. اما اگر پانل یکپارچه قابل جداسازی نباشد، فقط می توان از ابزارهایی مانند سوراخ بازکن و دستگاه های برش برای ایجاد سوراخ در محل استفاده کرد که نه تنها کارایی را کاهش می دهد، بلکه به راحتی به صافی پانل آسیب می رساند و ایراداتی مانند بریدگی و خط و خش بر جای می گذارد و ظاهر و بافت تجهیزات را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.

هسته فرآیند سیم کشی کنترل دقیق طول سیم برای جلوگیری از اتلاف و اشغال فضا است. سیم کشی بیش از حد می تواند باعث سیم پیچ شدن سیم های اضافی در داخل کابینت شود که نه تنها مواد را هدر می دهد بلکه فضای محدودی را در داخل کابینت اشغال می کند و باعث ایجاد ناراحتی برای سیم کشی و کارهای بازرسی بعدی می شود. این مشکل به ویژه در کمدهای برقی فشرده برجسته است. در عملیات عملی، محاسبه دقیق طول سیم ها بر اساس چیدمان اجزا و مسیرهای سیم کشی برای جلوگیری از افزونگی بیش از حد سیم ضروری است.

علامت گذاری شماره خط، کلید اطمینان از سهولت عیب یابی در مرحله بعدی است و هدف اصلی آن شناسایی واضح هدف خط، به جای یک عملیات رسمی است. برای مثال، سیم‌هایی که از دوشاخه هوانوردی خارج می‌شوند، نه تنها باید با اعداد مربوطه در هر دو انتها برچسب‌گذاری شوند، بلکه باید به وضوح هدف اتصال خاص هر پین را نشان دهند. استفاده از اعداد تکراری مانند 1، 2، 3 برای شناسایی اکیداً ممنوع است. برای خطوط برق مانند 24 ولت، 0 ولت، GND و غیره، شفت ها یا منابع خروجی مربوطه باید برچسب گذاری شوند. در سناریوهای کنترل چند محوره، پایانه‌های پالس، سیگنال‌های مبدا، موقعیت‌های حد چپ، موقعیت‌های حد راست، و سایر پایانه‌های مرتب شده مرکزی کارت کنترل نیاز به برچسب‌گذاری دقیق نسبت مدار دارند. اگر شناسایی شماره سیم تار باشد، تشخیص تعداد زیادی از خطوط تکراری در طول عیب‌یابی بعدی کابینت برق در فضای باز دشوار می‌شود، درست مانند نوشتن نرم‌افزار بدون افزودن نظر، مشکل عیب‌یابی را تا حد زیادی افزایش می‌دهد و باعث ناراحتی زیادی برای پرسنل تعمیر و نگهداری بعدی می‌شود.

عملیات سلب کردن نیاز به کنترل دقیق طول سلب بر اساس مشخصات سیم و انواع ترمینال دارد و نباید خیلی کوتاه یا خیلی طولانی باشد. هنگام چین دادن پایانه ها، طول جداسازی باید با ترمینال سازگار باشد. اگر نوار خیلی کوتاه باشد، ممکن است سیم به طور موثر فشرده نشود و به راحتی از بین برود. اگر سیم کشی بیش از حد طولانی باشد، نیاز به پیرایش اضافی است، که نه تنها حجم کار را افزایش می دهد، بلکه ممکن است بر روی نصب بلوک ترمینال در کابینت الکتریکی خارجی نیز تأثیر بگذارد و باعث ایجاد مشکل غیر ضروری شود.

عملکرد استاندارد فرآیند چین خوردگی مستقیماً بر پایداری اتصال مدار تأثیر می گذارد. قبل از چین دادن، توصیه می شود انتهای سیم را به آرامی بچرخانید، به خصوص برای سیم های نازک چند رشته ای. چرخاندن می تواند یکپارچگی کلی سیم را بهبود بخشد و از رزوه های شل جلوگیری کند. هنگام جدا کردن سیم، لازم است از تیغه ای استفاده شود که با مشخصات سیم مطابقت داشته باشد. اگر تیغه خیلی کوچک باشد، به راحتی می توان برخی از سیم های مسی را در چندین رشته سیم نازک قطع کرد و در نتیجه ظرفیت حمل جریان سیم کاهش می یابد. در عین حال، ممکن است به دلیل کاهش سطح مقطع سیم، نتواند به شدت توسط ترمینال فشرده شود. هنگام چین دادن در کابینت سوئیچینگ، توصیه نمی شود فقط یک بار فشار دهید. پرس های متعدد برای اطمینان از بستن مناسب مورد نیاز است. پس از چین دادن، سیم را به آرامی بکشید تا هرگونه شلی، جدا شدن یا سایر مسائل را بررسی کنید.

در حین سیم کشی کابینت فیوز، اگر مشخص شد که طول سیم کشی قبلی زائد است، لازم است با توجه به نیاز واقعی سیم کشی، آن را با قاطعیت کوتاه کنید. سیم های اضافی داخل کابینت را به طور اتفاقی سیم پیچ نکنید تا از دردسر جلوگیری شود، در غیر این صورت باعث ناراحتی زیادی برای سیم کشی بعدی و کار بررسی خطا می شود. هنگام قرار دادن سیم در ترمینال و سفت کردن پیچ، باید اطمینان حاصل شود که سیم در قسمت داخلی گیره ترمینال قرار می گیرد، نه در قسمت بیرونی. پس از سفت کردن پیچ، سیم باید دوباره کشیده شود تا مشکلاتی مانند فشار دادن نامناسب سیم یا قرار دادن سیم نادرست بررسی شود و قابلیت اطمینان اتصال مدار را دوبار تأیید کنید.